lunes 16 de febrero de 2009

Un libro más

Confieso que no hay post preparado para hoy, ni para los siguientes días. Confieso que estoy aletargado, son las múltiples tareas que llevo entre manos. Confieso que este fin de semana no ha habido visitas culturales a la ciutat comptal. Tenía dos libros pendientes para desechar mi tiempo, y lo he desechado bien. Ya he terminado de leer uno de ellos: Una lectora poco corriente. Confieso que lo he leído en catalán. Ahí va mi (mordaz) crítica.
No me ha gustado. Libro prescindible. Pretende descarnarte de risa y hacerte reflexionar y no consigue ni una ni otra cosa. Exagera demasiado el poder de la lectura, de los libros. ¡Coño, que los libros son solo eso, libros! No debemos reflexionar tanto si es o no bueno leer, simplemente disfrutemos de la lectura si somos lectores o de otras actividades si no somos lectores, ni una cosa esta bien hecha ni otra esta mal hecha. El tema es banal, y que lea la Reina de Inglaterra o un rapa niu es indiferente. Ese señor, el escritor del libro, Alan Bennett, es un dramaturgo inglés, con esporádicos cameos en la televisión. En su tierna edad (hace diez años, solo, que escribe novelas), yo le diría que lo dejase. O que se esmerara un poco más. Las grandes novelas se han escrito, como dice un amigo mío, ahora hay que buscar nuevas formulas para la literatura, y también para todas las demás artes. Se que Bennett no pretende realizar una gran novela, lo único que quiere es hacernos reír, y pensar. No lo siga intentando, por favor. Aunque yo no compra más sus libros.

4 comentarios:

Giorgio dijo...

mestre! q tal? fa mooooooolt q no parlem! veig q segueixes punyent com sempre! m'agradat això que diu el teu amic, ho de les noves fòrmules, ben cert!

bé, jo estic de tornada amb un blog de relats, escrits, no sé...passa-t'hi quan puguis i si et ve de gust!

una abraçada

www.relatosenlanada.blogspot.com

Josep dijo...

Ferran ya sabes que siempre os hablo de la poca autocrítica existente en nuestra sociedad. Y bien, creo que este libro que comentas es uno de los tantos miles que no deberia ni acercarse a las librerias. Sigue el juego del pelotazo...

ferran dijo...

Giorgio, ho sento, no tinc gaires excuses per desaparèixer de la teva vida (bé, ja m'entens). Ara treballo i quan em vas coneixer no, ara llegeixo molt i quan em vas coneixer una mica menys, ara porto 2 blogs, bé, 3, rescric una novel·la, contes... però m'apunto la pàgina, et buscaré al feisbuc. Salut. Records a te germana.

Josep, por ahora no me he callado si una cosa no me gusta y si creo que no deveria gustar a nadie o incluso no ser publicable. Sigo el juego del pelotazo. ¿A donde vas a esas horas de la mañana? en fin.
Seguimos escribiendo, leyendo y en contacto a través de mail. Saludos y un abrazo.

digue'm ariadna dijo...

... Fa molt que no t'escric... m'he perdut una mica entre tants canvis, però avui que tenia una estona m'hi he posat. Aquest llibre no l'he llegit, ni tenia pensaments de fer-ho, tot i que en més d'un lloc l'han recomanat... però em quedo amb la frase del teu amic, si bé és cert que ja s'han escrit grans novel.les, qui sap si d'aquestes noves formes literàries podran esdevenir en futur, també grans? Per cert, com va la teva novel.la?...

 
Elegant de BlogMundi